Zoeken in deze blog

Wordt geladen...

donderdag 3 maart 2016

WAT IS GOD? deel1


Soort van hahahamvraag!

Het is voor mij wel gezond eens een stukkie socialer te worre. Daarom een vraagske: wat denk jij over/van een God/Goden?

Ik denk dus dat Goden op niveaus bestaan. Er is geen sprake van 1 ultieme schepper die alles beheerst. Want dat zou niet rijmen met het concept van oneindigheid; okidokee toch?!

Ik geloof dus niet in ein God die pietluttig kleinzielige regeltjes opstelt en zielen beoordeelt naar gelang deze na-geleefd worden. Volgens mij is dat Godsbeeld geboren uit menselijke projectie van een eigen machttrip. Die machtstrip wordt evenwel gesteund WANT:

Ik geloof wel dat een 'God' die aanbidding vereist en hele groepen mensen verdoemd meer een demonische entiteit is. Met een bijbehorende hierarchie van gehoorzaamheid die mensen misbruikt.

Oja mensen die beweren 'Godgerealiseerd' te zijn of zoiets, verdienen wantrouwen. Realisatie is een voortdurend proces. Geloven dat je (volledig) gerealiseerd bent en anderen niet opent de poorten voor uitleven van arrogantie. De guru wordt dan een spirituele diktatort.

De schepping van de mens. Ik geloof niet meer dat wij geschapen zijn door de Annunaki. Hoewel dit afgebeeld staat op Soemmerische kleitabletten. Ging me beseffen dat heersers zich altijd laten afbeelden als zijnde goeden. Denk dat zij het DNA van de mens vernaggeld hebben, gedeactiveerd.

De mens bestond dus al. Geschapen door spiritueel ontwikkelde intelligenties, wie weet daar meer van? Ik zie wel bewijs dat de mens van nature heel spiritueel geactiveerd en afgestemd was. Op dusdanige wijze dat het amper valt voor te stellen. Bedoel bijvoorbeeld bewust reizen door het universum met de eigen geest, onafhankelijk van externe technologie is geen vaardigheid van de moderne massaconsumens.

Wijzelf zijn kleine scheppertjes in ons eigen leven alhier op moeder aarde. Je kunt zeggen dat dit gebeurt door kanaliseren van Godkracht of hoe je dit noemen wil. Door heilige inspiratie. Met verkeerde vrienden kan ook: er valt van alles te channelen. Onderscheidingsvermogen is onmisbaar. Gevoeligheid voor vleierij is gevaarlijk. VOEL GOED of beter!

Het valt niet te ontkennen dat je als ziel in een lichaam een aparte entiteit bent. Afgescheiden maar daardoor ook met de mogelukheid om zelf te ervaren. Er is een veelvoud aan allerlei ervaringen op aarde mogelijk. Denk dat medemensen onze paralelle levens zijn. 

Wordt binnenkort vervogeld.

zondag 27 december 2015

Bye bye Sri1

No criticism @ wikipedia


Disciples have to believe these reports about Sri having sex MUST BE FALSE for it would destroy their faith -shortcircuiting their inner system- and leave their own lifeboat in heaviest weather… It totally contradicts with their internalised believe that he indeed was one real "Godrealised Master" or even the "Avatar of the Era". SO they don´t want to read it, let alone absorb this part of experience. They need an excuse to do so so they will say it´s false because of revenge or -as usual- believe that these honest people who spoke up are being possessed by an "hostile force"...
Some special soul-fragrance!
It's empowering to read into the personal stories. It does reveal we were INSIDE A CULT. While a disciple i didn't agree on that view, i also was defending 'my Guru'. I did participate on strength of my own free will. I went for it, put a lot of effort in and experienced results. But i was well away from the man. From insiders who were closer we learn quite different stories! While a disciple i translated a 'book' called "14 American mothers and 14 American daughters with Sri Chinmoy" in which he states that family didn't have to be renounced. In reality he was not so straight, often showing very different faces and contradicting this propagated view to the outside world. Also when one was feeling high on meditation, one wished to stay in that state. Me myself took more distance from my family. Actually i used being in the Chinmoy movement to establish this. For me that was not a bad thing to do, breaking limiting habits. Ai i remember back then my mother asked me if Sri Chinmoy was having sex (with disciples). I said: "no no no". But she turned out to have right intuition after all...

For me being in an outside ring it was not so much an issue. But from many reports coming from closer disciples i learn that Chinmoy did behave sectarian. Like forcing people to stay, with i must say serious threats. Also quite easily threatening to order them to go if they did not please him: obey to his dictates. Now looking back and reading other's stories i surely notice dictatorial behavior. Once you really surrendered your life to this path, you became dependant on it for living and then leaving is far from an easy option. Actually being a disciple made one more and increasingly dependent instead of more liberated!!

One thing i also destilled from the postings is that exdiciples should have SELF-CONFIDENCE. Instead of believing that all good things were happening because of their guru. Reflects about it: it´s your intention and very own aspiration behind it. I cannot say he didn´t help sometimes but giving all the credit to him seems sincerely insane. Claiming fruits for yourself is no stupid ego-act. It's part of a healthy personality!

And he took CREDIT FOR EVERYTHING. Always only his name was printed and pronounced, instead of "Sri C. and his (chosen) disciples". So hardly affirming that almost all was indeed in reality a joint production. Actually disciples did so much so much for him! But asking for some normal acknowledgement was only ego-speaking in this twisted part of his philosophy. Only to outside people he did that a lot, writing songs for them and so. To grow his reach. Now i do think that playing guru is the ultimate egotrip… Just forget about it…

It seems like our Sri was not egoîstic because he did officially not accept any credits himself: offering everything to the Supreme. But looking sharper into it: it was stated as 'the Supreme in and through' him: Sri Chinmoy. He was an individual man with a body. And mind and vital indeed. And divine ego?

If you fell for THE INITIAL ASSUMPTION: Chinboy being a "Fully Realised Godrealised Master" then you will view all of his behavior through this dogmatic belief. Everything will allways be your faults. Quite immature! And untrue too.

What about "false light"? Well his job of manifestation was not against the rulers of this world. He was always smiling with them, hardly criticism uttered there. Also not much analysis of worldly matters. Only in some extremely general terms like "ignorance" and 'hostile force'.
His vision was a ONENESS WORLD. We should think about it: yes USE YOUR MIND: that is an important part of being an aspiring human. Looking closer into this: he in was in line with the powers that be...
Looking back and thinking for myself (one another very important aspect in the real spiritual life) i think it is impossible to take ultimate RESPONSABILITY for another soul. One can try to do so (for some time), but that indeed requires surrender from that soul! But ultimately it is impossible and therefore a 'spiritual' lie to me. I think Chinmoy was caught into this particular belieftrap himself, leading to becoming more and more demanding.

At official Chinmoysites (from followers) the subject of sex doesn't get much attention (just 'get over it').

Ghose says "quack":
“The Guru has to be a perfect example of what he teaches. His outer being has to be the perfect example of what he is saying. Otherwise he is not a Guru.... The responsibility of a Guru is tremendous. If the Guru is not a perfect example of his teachings, then he is not a true Guru. He is what in the medical world they call a “quack” (in Ross, 2003d).

"So-called human weaknesses are one thing; but if the Master indulges in lower vital life, sex life, then that Master is very bad and you have to leave him" (Chinmoy, 1985).
I don’t know where this specific quote comes from. However celibacy was a strict rule, he put people out of the meditationcentre if they did not obey this rule. According to his own definition he is indeed a false master.

Was Chinmoy a fraud? Debunkers easily think: yes, of course. The truth is not that simple to me: it is more than just yes or no. I had some impressive experiences 'under his guidance'. That doesn´t imply that his philosophy nor his life was perfect. Far from it!! But he was a kind of spiritual bigshot after all that accomplished more than most in his life, look at his C.V. However i do agree with the view that true spirituality is about pure quality, not so much emphasis at quantity which was indeed the case.

TRUE OR FALSE? It's not as black/white-dogmatic as people tend to believe. What is important to me is that the testimonies add up to a CONSISTENT STORY. If you are new to this i suggest you print it out and allow yourself time to digest this. That is if you want to know it. If you want to protect your perfect image of Chinmoy, you are of course free to do that. But this guy knew how to meditate and how to teach it. It nourished me back then and still i'm practising some forms of what i learned though these were not invented by him! Recently i found some new and more transcending methods:

Good question: when is a person Godrealised?!

Well you have to see and decide this for yourself! Over the years i've come to realise there is no such thing as static Enlightenment. It is not an asset but A CONTINUOUS PROCES in my view! Also Chinmoy states many times that today's realisation is just the starting point for further progress. However I do not see eye to eye with not being able to FALL back as he claims.

If you have let Chinmoy occupy your inner territory one needs time and effort to assimilate this information. All in all i think he was as close to truth as he could be. This does not mean he (re-)presented absolute truth all the time. Also his claim he was not able to make mistakes is a false one in my view now. That is an important one!

He himself truly believed he was a fully realised soul and as such he could not make mistakes. That everything he did was unmistakenbly coming from the highest possible plain of conciousness. In my eyes this immediately contradicts also with needing outside knowledge. He had to be informed about a lot of things. Had he been as evolved as he claimed to be, this would not have been necessary in my vision of things. OK, some things could be considered trivial but then again when he needed to know there should be the godrealised shortcut available to him of knowing it directly. This whole spying-game is more spiritual sick then those absorbed in may believe.

Maybe it's the biggest FAULT to think/believe to make no faults at all. The 'Enlightenment' trip. One can gain a lot of energy from that, when everyone is focussing on you believing it is like that. It inflates the ego. This is especially possible when one believes he doesn't have an human ego at all (which is perfectly in line with believing to make no faults). Chinmoy did not make personal CLAIMS officially: always stating it was 'The Supreme acting in and through him'.

It is also the philosophy which eccompasses some FALSE ELEMENTS. It also most certainly contains valuable concepts and practises (which he didn't invent but rather collected) to me indeed (all disciples collected these experiences). But it is BASED ON IDEALISM. Thus overruling the personality. Encouraging your will to live in his image. He believed he had a "divine ego". This socalled "divine ego" is a cunning concept which i call a sound example of spiritual misconception. To me, in my eyes now, this is impossible, incorrect and leads to dictorial behavior.

PUSHING IDEALISM is also not the same as developing conciousness. That would be based on what is actually present, hidden in the subconcious levels, made concious. This has to be brought up and furthermore examined. PROGRESS was being measured as in how far you succeeded to become your ideal picture. Or better said: his idea of your perfect picture (in general terms) which as a disciple one internalised.

He got stuck in his own IDEALISTIC philosophy with all these BEAUTIFUL AND POWERFUL words... But basically based on willpower. Hardly any exploration of reality-connected feelings coming from (own) experience. Denying the human shadowside. Therefore this sex happening was inevitable i believe.

So according to me Godrealisation or Enlightenment is no static thing to obtain and remain. It is a continuous process! In yourself. By going your OWN WAY. Following a guru is a detour if you stay too long and fail to translate concepts and examples into your very own path!

I agree that his path was also VERY BEAUTIFUL many times. Especially the singing: like angels. However i also have heartfulfilling experiences without Chinmoy. It is about being spiritually aspiring yourself! About being open and saying YES to life!

Of course it was our own choice to (aspire to) become one. The BOTTOMLINE = we wanted to believe!

The question popping up WHY we were accepting Chinmoy as our guru is an important (and personal) one. Me i bought into the statement he would take responsability for my 'Godrealisation'. I remember i actively dismissed my thought that it was not possible that another person takes ultimate responsabibity for your life. Not at all in line with being a "spiritual warrior". After careful evaluation i realised it turns out to be  one of many 'spiritual' lies. I do still think Chinmoy believed it himself. For me it was a kind of relief to not have to take so much responsability for myself. In the end it is a trap however. One cannot escape it and you better do it right. You have to learn to do it. Otherwise you end up surrendering to the whims of another.

Blind belief (in his perfection and philosophy) is a serious error. A detour for not having enough faith in oneself (and having your being being connected to higher self directly and intimately). One/we/i should LEARN TO TRUST ourselves, sharpening judgement for our own decisions. Believing in the necessity of our own processes as well. This aspect is connected strongly to instead following the religious "savior program", which was actively activated by Chinmock's claims. Why not directly by the way?? It was said this was an ardious process, full of mistake. Yes we have to LEARN it, it is a capacity to do so, to become able to handle the force. By actually doing this you can really grow instead of just staying a follower of someone who believes and claimes not to make mistakes... You can manifest your own goddriven work! Cultivate more confidence that can be spiritual expression too!!

Being a disciple was also appealing to our own wish of being special (which in return is a mask for a deeper feeling of being unworthy which is activated by further rejection in early life). If one really would be the student of a man with the stature of Jesus or even higher (which is actually claimed) than that would not be a chance to be missed! Like this many people were persuaded to become disciples. When someone is a disciple one doesn't want to have made a wrong choice so the choice has to be right and will be defended. I was dismissing signs that didn't fit. It may not look like a big thing but this Ranjana woman (a "first-class disciple") was winning the sportsday every year. Actually a trick was played by not allowing younger disciples to participate. But this contradicted strongly with one of the pillars of his path: that the ego had to be battled. I chose to ignore it, deciding it was not important enough to think aboutit.

Another sign that did not really fit the perfectionpicture was his fat belly. Not to make fun of but it does look strange for a man who claims (evertrancending) perfection.

Feats of tempting strength
Was it for real? Back then it was kind of mindblowing. I read that he even didn't belive it himself. I must admit it did help to persuade me into his path...

The weightlifting adventure took him up to about 700 pounds: he was just able to move this weight a bit, by far not really extending it. Then he jumped to the tenfold of that. So now i believe that the 7000and a kinky bit-pound lift indeed was a hoax.... And i do agree that: "extraordinary claims need extraordinary proof" which was not provided when this easily could have been done with good videoshootage to start with). In 2011 a short documentary was produced called: CHALLENGING IMPOSSIBILITY which even won some awards. But no word in that about the 7000p-lift. There is hardly any evidence other than a few pictures...
From more distance it's like Sai Baba performing 'magic'...
I did never really like this Baba-character. But now i do see many similarities with Chinboy. They may JUSTIFY THIS CUNNING BEHAVIOR for themselves as being a necessary means (likewise the way official laws were being dismissed). By believing that people want or need these kind of action to persuade them into 'the spiritual life'...

How do you measure progress? It's on you! Is it real progress in expanding conciousness of what is happening in the (inner and outer) world (and even beyond)? Is it only progress in your capacity to manifest his expressions? This way disciples used to justify staying. Or by appreciating how far one is able to push certain qualities (like obedience, surrender, 'unconditional' love and so on). If (groups of likeminded) qualities are isolated, not in equalibrium on an larger scale, they disrupt one's personality in my opinion.

Now i consider accepting a whole philosophy to be undoubtly true as a kind of mental lazyness. Everybody who left this path will have to plough through his/her own beliefs all over again! I don't know if you need a platinum plough this time or simply some sound barehanded common sense. I do believe it is not necessary to vow your hands doing prayer. It was in the ending days of my own discipleship that vowing hands became obligatoire. I didn't like it to be a rule. To me it became one of accumulating signs his path was not good for me anymore. I stopped falling into the enforced surrendertrap. i Dare go as far as stating that 'taking a guru' is a form of immature behavior. But this could be necessary for some time. His path was good for beginners in spirituality. May who left early enough to not totally overrule their own personality, still exercising healthy discrimination, gained substantially from a path like this i guess. They performed on strength of their invoked aspiration. Prolonging that in more personal efforts.

It is for sure: i do not wish to enter his very own spirit place. Likewise i don't want to enter into Christian Heaven. There is not much difference between those. No go areas to me: something far from ultimate realisation!! More like a trap for a mass of believers (followers by the thousands...). I prefer to return to the starsystem from where my soul originated.

WHAT is The Supreme?
Yes it was 'easy' (with an edge!): embracing a kind of complete philosophy to be true. This is another trait coming from religious programming: believing that one particular path presents the whole truth.

Leaving Chinmoy means we have to get back to our own judgement as to decide what is truth! This is a longterm task. And one that never ends too. It requires continous work. This is not in line with western 'culture' which is very much about going on and on and on denying healthy reflection. Contemplating about the essence of God is part of this. Again this is rather personal and it would take too much space to go into detail on this. However some thoughts about it.

The different definitions of God from big religions are indeed not that different. They also have in common that they make people to worship them, FEELING futile about themselves (and at the very same time cherishing pride about being chosen: into the right religion they believe...). Now i don't wish to propagate an inflated ego. But hey: Godrealisation is not about staying small!

A God who wants/needs/prescribes/seduces to be worshipped is a demonic entity in my view. The Fear of 'God' which was even bragged upon at some time ago in history. Rulers are always presenting themselves as the good guys, you should take that also into account. So to me the God from the Bible as well as for instance Allah are entities who present themselves as ultimate creators, which they are not. In reality there is -according to me and others- a lifeforce which is truly unconditional, it's just there/here. So all these quite rigid rules can never be a direct expression of that. However that is the primitive force, indeed available to all. Now -through more evolved conciousness of what we do with this force we can learn to better direct it. Into what we prioritise and prevail i believe.

An important aspect about how one can view or consider God: this view has to be linked to the very structure of our universe. That is how we can also falsify these religious Gods. For creation is so much bigger than earth and our solar system. With many kinds and forms of life (nowadays i even believe that many solar systems are influencing the earthscene (we do receive their light, so suble imprints are possible) and are responsable for the marvelous multitude of species present here). Almost no information about that in Chinmoys work! So much for ultimate conciousness!!

Just a few more personal reflections. Our very sun, being just one of millions of stars in our Milky Way, provides UNCONDIONAL light. It shines for everything here on earth, providing energy to everything, no matter what. Think about that. According to science there are many millions of Milky Ways. To me being confronted with such multitude, it makes sense that these can be considered as being paralel universes in a way. Then again there may be multiple universa (containing each so many Milky Ways)! So here we have something reaching to infinity. That leads to the conclusion there are Gods/Creators on many levels. To believe that 'the ultimate creator' has a fixed rigid set of rules for humans to live by is sheer blasphemy in my opinion. Not more than a human projection. To be believed by sheepy people.

I'm interested in what others think about this and also personal procession of the Chinmoy philosophies.

I still love the message of selftranscendence! BUT CHINMOY DID NOT INVENT THIS. His path was a PERSONAL SELECTION from elements of Christianity, Buddism and Hindoeism along with some other and own creative influences. Presenting it as perfectly true whilst always dropping the disclaimer that 'The Supreme was ever-transcending'. HE DID NOT APPLY THAT TO HIS PHILOSOPHY. This was kind of blueprinted in "BEYOND WITHIN, a philosophy for the inner life". However it was HIS path indeed: Sri Chinmoy’s Path.

CORE ESSENCE is IDEALISM. Being perfect. This is an important aspect to reflect upon. Quite masculine also in performing this. Exercising willpower as dominant trait (including the will to surrender) in my experience. After all he was also called "The Power Guru".

I notice he did CREATE A RELIGION despite his talking that his path would not become one, i heard him say that. His path shares many of the same characteristics.

-Speak only truth: everything they say is socalled true
-Bring the whole truth. Even claiming to be a quintessens of all paths/truth: this claim is not unique to Chinmoy's Path: also many contemporary ‘spiritual paths’ do perform this trick.
-Define definite definitions of good and evil. Propagating dogmatic ways. To be lived after. In reality all qualities are not absolute but relative: a very important difference.
-Taking some kind of reponsibility for your soul
-Deliver salvation through following that specific path
-You need them and thus Urge to follow! Chinmoy did for sure, didn’t know it was that serious, as being more part of outside rings i didn’t notice this so much. They are demanding blind faith and OBEDIENCE.
-promising reward in afterlife/next incarnation;
-provide for the supposed need of special personal for establishing a personal divine connection. Priests and the whole bunch come in here. Guru's fit into this same category.

So religious programming of mankind which has been going on for millenia provides for these mindsets. Chinmoy was in line with these, he used them too.

At the same time, now i address more to debunkers, we were no complete fools. It was our own efforts which provided genuine spiritual experience. With religions this is also the case. They of course also embody truths which are appealing and sincere efforts to live by them thus produce results.

This path was quite dogmatic, no way of peaking against the allpowerful guru. And as such in line with general religious and also political brainwashing = obey the rules. Revealed by songs on catchy music like:
♫He that is not with me, is against me♫. This sentence was supposedly a quote by Jesus, believe it or not.

Further enforcing characteristics include:
-performing and presenting outer 'miracles' ...
-masterfully using poetic language which is appealing and very much multi-interpretable: everyone can project their own fantasy on this. It simply sounds great. One becomes eager to accept it all.
-discouraging critical thinking, even attacking the mind itself as being unescapable unreliable. Yes, the mind can be tricky, i know. But the mind can also be illuminated! It has to be trained and examined, so that the personality becomes gradually really aligned.
-attacking the ego, 'the little i',compelling it to surrender (it is propagated that that is the proper thing to do) instead of going though a CONSTANT illuminationprocess on a personal basis. This attack is disempowering independant personality which is the base of more solid 'God-realisation' as i see this now: embodying divine qualities as shown in daily life!

K.O., let's get juicy! Because SEX is indeed abused a lot and isolated from love and healthy devotion does not mean that sex itself is bad. Come on: it is the way we enter earth!! Making love is an art!!! Provided you do use it wisely this vital force can boost spirituality. Me myself had to go through a lot of different personal experience to be able to collect this insight, but now it is real.

OF CURSE you can indulge too much in (isolated) sex! In many cases that is a phase to live through, coming to your own conclusions. Everything can become an addiction if not guided careful enough (by yourself: through maintaining a healthy ego i'd like to add): sleeping, eating, shopping, working and... meditating! I think i was ADDICTED TO MEDITATION during my Chinmoyperiod. It made me empty again. But where did the stress come from? If you do not tackle that on a deeper level through investigating yourself through following your very own reactions (including taking feedback), it will remain like that: building up stress coming from your own personal twists (not the least because of the difference between who you are at the moment and what you demand yourself to be: the idealistic pictures to live after) and then meditate this stress away again for some time. Plus becoming dependant on this superficial way to 'transcend'.

As i see it nowadays religion and porn go together, they are alternate allies. Because of the rigid view against sex, sex is renounced by religion-fanatics. So they are not developed in their view and experience. But then rigid religion gets cast away and one then easily falls into the opposite: indulgence in a primitive way. I do mention porn here because the stories about Chinmoy performing sex are more feeling like PORN than about making love. Also i became interested in porn and even enslaved to it for some time after Chinmoy. Before maturing further!

In the end it is not so strange he did it. For in his philosophy sex was kind of put aside: stating it was only a lower vital force of nature. That it was something which could destroy your spirituality according to him. It had to be conquered at all time, you had to always be on guard. That’s not too different from the old religious dogma which says  that sex is bad. Sex as an enemy. In this area Chinmoy was far from being illuminated. Check his life in this line: as a boy he was driven away from normal exploration, straight into abstention and possibly even used to secretly practising (given his possible earlier relation with Alo D.)?

The art of making love was not explored at all, even not in his own escapades. The way he performed is in line with his being: not too experienced in making love. Tantra is an enormous spiritual adventure itself, libraries full of that and he just puts that all away with few words. Whilst cultivating a HAREM himself...

Of course you can SUBLIMATE the vital sexdrive into work (which is also a common addiction in our society). Working harder to manifest the Supreme (as defined by this Guru) through your actions. I bought into it because at that time it was a kind of relief to not have to be in doubt about it. I had performed like a firm handfull of onenightstands and enjoyed one serious girlfriend before but the idea it was now all clear was appealing. An appealing trap i should correct myself.

So proper sex should better be honoured as a valuable force that increases the power of healthy sound spirituality. Then again it is about purity! Don’t forget that purity actually means: one thing, no pollution with other things. So oneness can be felt through unity with a chosen personal(!) partner. In the heart many times this was Chinmoy for all disciples. With a well chosen partner it is possible to reach deeper fulfilling levels: this is a quest and a challenge. I’m working on it, for it does mean having to look inside myself too! Choosing a good partner requires discrimination to be able to do this well.

What he did was VERY BAD. These people spoke out bravely and honestly! It must be taken into account there are probably many more ´cases´ (more female victims). And i certainly believe more than a few close disciples who liked this special treatment. Because he made them feel they were advanced and chosen disciples, directly appealing to their ego... He played it smart! Like a great POLITICIAN!!
He practised DOUBLE STANDARDS. However I still strongly believe he believed in his own JUSTIFICATIONS. Otherwise basic sincerity could not have been maintained. But was he progressing? Reality shows he was becoming more and more demanding instead of compassionate.

I feel he stayed as close to truth as possible, unconditionally(...) believing he was (re-)presenting ultimate truth. The (unofficial) claim from Chinmoy that he was JEFFERSON in a former incarnation sounds true to me, well it might be true. Jefferson kept slaves, this was not so long ago! He did important work to diminish slavery but kept own slaves till his end. Chinmoy felt at home in the U.S., possessed masterstatus in using English and was also acting like an experienced politician.

For me it is interesting to wonder about what he was thinking/believing when he did all this. I must state this part is speculation. Something like: 'i am faultless, so it is the Supreme who is commanding/dictating me and i am UNCONDITIONALLY surended to Him (...). So it is The Supreme working in and through me'. He was like this believing he was simply performing what The Supreme wanted, God's Will... Strange God who is overruling people like that...

I think he truly believed this was then a "special blessing" for "advanced disciples". He told them he was helping in purifying their vital. O yeah, praise The Lord or should we say The Ruler... So he believed in an elite. And as such the standard philosophy (no sex) in that way could still be valid to the masses (of diciples) with 'less developed conciousness'. This should lead to the conclusion that blind faith and unconditional surrender are major f-ck-ups.

Artur Smith tells the story that the Krishna-character appeared before him and told him to have gopi's. I feel it can be his own desire which makes this 'appearance' happen: he wants it to happen. Maybe that particular appearance of Krishna was not too illumated as well about sex?

Or was he nullifying his good KARMA in order to end his cosmic game? I don't believe so. These actions are not coming from the highest spiritual point of view, he just choose to believe so. He simply didn't walk his talk. However I do think karma is more than a kind of scoreboard, as other religions like also Islam claim. But honesty is definitely involved in it!

Then again it wouldn't have been so bad if he had only taken woman who wanted him as much. Then there would be some kind of equality. It would have been only taotally hypocrite (not changing his general philosophy to the outside world), now it was also really criminal (overruling the will of people).

For me i see his sex indeed as a serious form of INCEST. In the publicised testimonies one exdisciple defines it like that and i do agree. We have an fundamental unequal situation. Bound by secrecy. And even paying money for it. How low can you go?! Well even lower as a story tells that when the woman would become pregnant she should not even tell him... So much for responsability.

It all adds up.
Asking for money ("love-offerings!") from longerterm disciples fits into the emerging picture. I heard this during celebrations where i was present, they were asked to give 100 each to hem, receiving an extra blessing (wow!) in return. Taking money from the bank could have looked more suspicious. He paid his chosen sexslaves as stated in the testimonies. I call it a form of slavery because many were a kind of pushed to do so and always when he wanted it, not the other way around.

One was supposed to surrender on his path, following orders from the guru: because he was a socalled godrealised soul who knew everything better. No equality, any criticism was supposed to come from an unilluminated ego... It was always your fault in that 'vision'. NOT!

Madal's behavior in this aspect could even be labeled as being "satanic". Because of overruling the will of another person. A kind of compelling agressive persuading. Chinboy was EXPRESSINGLY USING THIS SURRENDERTALKING to get women so far when they were hesitating (obeying the rule of celibacy!) and saying: "this is my oneness with you", also saying his was purifying their vital andso.

When i do try to move into the mind of (a certain amount of) the women involved it truly becomes a sick story. This is horror!! But in the end the whole guru-play taking disciples to enlightenment is a lie in my vision. At the end of his life he was still pushing the blind obediencestory to the limit:  nr 10.LINK

From my outsider perspective and a fun point of view the sentence uttered by Chinmoy to a woman he was having sex with: "i am a brute" makes me laugh: i can easily imagine him saying that. From the victim's point of view there is no comic edge, it was an crime. He took advantage of woman who devotedly surrendered their life to him. You could call this a weakness. I state that it is also his propagated philosophy which is wrong. Very much in line with old religious programming concerning sex.

I think victims should NOT FORGIVE this man. It seems like a spiritual deed to forgive. In my vision the danger of the Christian way lies in forgiving on forehand, before doing the work of real inner research. That did not get much attention either on the Chinmoy path.

One step further, but too far for the victims, is that it is better he did it. This sounds like a bold statement but it is meant more subtle. For it becomes clear that indeed this philosophy is one repression of sex. It's far from being ultimate truth! If you feel you should: SPEAK UP! I do still love this one:

(So) CELIBACY IS NOT THE HIGHEST SPIRITUAL POINT OF VIEW in my view. When sex has been misused indeed celibacy can be true medicine for some time. But generally i feel sexual power and sexperience should be INCLUDED in true spirituality, for real spirituality needs to encompass all of human components. Sex is one very important vital force!

MAY IT BE CLEAR: making love with another person (including sex, but not only that) can be a ultimately fulfilling experience of ONENESS. I'm glad i experienced this! While knowing that all experience on earth is relative and always temporary. My conclusion is that making love can be utmost spiritual. That depends on both partners.

Bye Bye Sri2


woensdag 30 september 2015


KOM KOM KOM stond er op de flyer met daarbij vetgedrukt de datum van mijn verjaardag. Voelde me geroepen. Had de site al wel doorgenomen en was daarbij op zeer ernstige bedenkingen gestuit. Zoals:
"Het Kennis Boek is het enige Boek dat u geleidelijk zal doen wennen aan de Frequenties van deze Universele Dimensies". (@ pagina 6)
Zogezegd een alles-overrulend boek, een boek waarin zogenaamd alle antwoorden staan. Oftewel hetzelfde DOGMA als wat over de bijbel en andere 'heilige boeken' gedikteerd wordt.

Het lijkt zoo mooi en ik ben ook heilig overtuigd van de goede bedoelingen der volgelingen. Echter de genoemde “heilige boeken” zijn helemaal niet zo heilig en hebben miljoenen en miljoenen doden op hun geweten. Deze boeken zijn zogenaamd doorgegeven door God maar in praktijk mensenwerk. De bijbel is samengesteld door een patriarchale elite, terwijl de evangeliën der vermeende apostelen pas in de 2e eeuw  geschreven werden. De brieven van Paulus belijden een overgave aan wereldlijk gezag. Om enige ingrediënten van deze ‘heiligheid’ aan te geven. Riet Okken schreef er een bijzonder goed en compassievol boek over: "Jezus ontsluierd". De Koran ken ik natuurlijk minder goed maar heb deze later ook gelezen. Dat boek zelf staat vol met verketteringen van “ongelovigen”, dat is echt niet af te schrijven als foutieve interpretatie.

Ben naar de lezing gegaan en hoorde het tenenkrommende verhaal aan. Daarin bleken al meerdere inconsistenties. Echter onduidelijkheden zullen door volgelingen altijd gezien worden in termen van eigen tekortkoming om het gebrachte te begrijpen. Het kennisboek zou alle kennis bevatten en lokt daardoor tot constant doorlezen. Ja als je er maar lang genoeg inleest, ga je na een tijd ook in die termen denken.

Dit ‘kennis’-boek vist in de enorme vijver van dolende religieuzen die op zoek zijn naar meer zingeving maar de onbewuste religieuze programmeringen met zich meedragen. Zoals de programmering van navolging van autoriteit. Ik noem het "de nieuwe kleren van de keizer met letters".

Heb de organisatie een mail gestuurd waarop ik eigenlijk amper antwoord waag te verwachten. Hier issie:

Jaja, jullie waren blij dat ik wegging he… Had wel btje spijt datik gekomen was, had kunnen weten dat er geen openheid kan zijn voor een andere kijk op zakenz. Dat is dan wel weer leerzaam. “Kom kom kom” stond op de flyer, daardoor voelde ik me geroepen. Heb het een kans gegeven.

Alleen voor jaknikkers blijkbaar, zo komt het nogal over. Tijdens de (voor-)lezing bespeurde ik al een aantal inconsistenties. Liet dat maar gaan om er niet direct een discussie van te maken. De ‘uitleg’ van het getekende schema was warrig. Napraatgedoe in plaats van eigen verwerking. Een optelsom van (blind geloof) aannames, geen geprocesseerde wijsheid.

Er is ook vrij veel waar ik het wel mee eens ben. Zo werkt het: eerst wordt de jaknikmodus opgewekt en daarna volgt of een onduidelijkheid of een fop-up. Tenminste in mijn waarneming, niets meer en niets minder.

“De nieuwe kleren van de keizer met letters”, vindik treffend gezegd van mezelf. Compleet met massa's mooie en intrigerende woorden. Lekkel multi-interpretabel, mensen kunnen er hun fantasie op projecteren. Dat de helft van de mensheid er klaar voor is ben ik het wel mee eens. Echter niet op basis van bewustzijnsontwikkeling, maar op basis van religieuze programmering. DIE sluit namelijk aan op een pad als dit. Klinkt bot wellicht, maarja waarheid he… De programmering van navolging. Ik zie dezelfde dogma’s terugkeren: een boek waar alle waarheid in zou staan bvb. Als ik het boek check denk ik: “wat staat er?” in plaats van “het raakt me”. Op directe wijze zodat er innerlijke onderzoeksprocessen worden aangemoedigd. In tegenstelling tot het verwoed, haast wanhopig blijven zoeken van antwoorden in dit ‘boek van kennis’. Tja: als je er maar lang genoeg in blijft lezen, ga je idd in die termen denken en geloven dat je antwoorden vindt.

Het is erger dan je weet. Een ‘mind-control-cultus’ voor goedgelovigen. Zeker geen pad van voortschrijdend inzicht. Er is een grote vijver van dolende religieuzen die hier vatbaar voor zouden kunnen zijn. Ik zal ze niet erg missen want geloof bestwel in vrije wil. En dus niet dat we met z’n allen 1 ding zouden moeten gaan doen (wat wel gepredikt wordt, een “pad voor iedereen”). Het lijkt mooi met o.m.: de omvatting van een aantal basisreligies. Echter naar de negativiteit wordt niet gekeken en dat noem ik kortzichtigheid, geen bewustzijnsverruiming. Religies scheppen navolgers en gehoorzaambrave jaknikkers want de religie heeft zogenaamd altijd gelijk…

Heb in het verleden zelf in een cultus gezeten al was die m.i. een stuk praktischer en eigentijdser dan deze: Sri Chinmoy’s Path. Had er best wat aan voor een tijdlang. Toen ging het wringen en nu terugkijkend ruim 15 jaar later zie ik duidelijk de gaten in de filosofie.

Wat wel dan?? Nou zal een voorbeeld delen.
http://www.padwerk.nl/lezingen/padwerk-boeken/    WAT IS HET PAD?!

In jullie filosofie zou dit allemal kennis van een lager nivo zijn. Ik stel dat wat jullie navolgen en aanbieden geen kennis van het allerhoogste nivo is, aangezien dat zich niet laat uitdrukken in menselijke termen! Groei in bewustzijn verloopt bottom-up.

Als iets me raakt kan ik er iets mee. Ik heb niet meer de geloofssteliing in mijn onbewuste zitten dat ik iets uit een bepaalde bron of als absolute waarheid aanneem of afwijs. Zelf oordeelvormen is in eerste instantie een lastuiger proces dan aannemen/afwijzen. Maar wel belonender vindik.

OF vergisik mij?! Als U de moed heeft deze feedbek werkelijk te nemen en vind dat ik mij vergis, bent u natuurlijk vrij te antwoorden. De gepresenteerde pretentie is echter dat dit pad in principe voor de hele mensheid zou gelden, dus vanuit die optiek zou ik er recht op kunnen hebben? Verwacht eigenlijk geen repliek. Zal wel in een bepaalde categorie ingedeeld worden. Op zich wel benieuwd welke, echter verwacht ook niet de openheid en eerlijkheid daarvoor uit te komen van uw kant.

Weet dat jullie het goed bedoelen!!! Ben daar zelfs van doordrongen. Wil niet zeggen dat het klopt… Moet ook zeker niet verboden worre, mensen mogen hun eigen beslissingen maken. Hebben recht op eigen ervaring.


vrijdag 5 december 2014

Nep-New-Age Fok-oeps deel3

Ter herverfrissing.


Welk een titel, leg eens uit! Iets nieuw noemen wat niet werkelijk nieuw is, vind ik nep. In ‘new-age’ is er vaak sprake van dezelfde oude dogma’s (INHOUD) in een nieuwere mooiklinkende VORM. Dit is vaak zeer populair, het ‘resoneert’ bij een hoop mensen (met de al bestaande oude programmeringen bedoel ik dan) en feitelijk hoef je niet werkelijk te veranderen. Het blijft dan meestal het aloude naleefverhaal. Wat ook regelmatuig voorkomt is omflipping: het oude dogma vervangen door het tegendeel, maar ook als dogma. In dit artikel ga ik er een aantal opsommen met commentaart.
Onder dogma versta ik zeer eenzijdige ‘waarheden’, meestal delen van de waarheid die als hele waarheid gepresenteerd worden. Daardoor wordt een deel van waarheid buitenbeeld/beschouwing geplaatst of zelfs nagetrapt als zogenaamd onwaar… Dogma’s worden vaak als leerstellingen doorgegeven, in het verleden (en onderschat in het heden!) vaak gedwongen. Soms zijn het wel regelrechte leugens, kijk o.m. naar religies. Door de eenzijdigheid zijn dogma’s vaak extreem. EN door het (afgedwongen) naleefgedrag is dogmatisch denken, voelen en handelen deel van de mens geworden. Het welhaast automatisch aannemen of afwijzen van kennis en ervaring uit bepaalde bron is een sterk wijdverbreid voorbeeld daarvan. Ter herverfrissing.
Ook flipgedrag (omflippen naar het tegengestelde dogma) past daarbij, want dat blijft nog steeds dogmatisch.
Wakey wakey! Wordt eens wakker. Of ben je al wakker? Pas op als je denkt dat jij wakker bent en anderen niet, de wereld is niet zo zwart-wit als velen menen. Een dogma van een valse versie van een nieuwe wereld (‘neppe new age’) is de indeling in wakkeren vs niet-wakkeren. Denken dat jij wakker bent en anderen niet verandert je al snel in een missionaris. Arrogantie dreigt, want jij bent zogenaamd al wakker en daardoor zul je minder openstaan voor aanvullende waarnemingen. De mars der bet(er)weters. Zonder dollen: wakkerder worden is een voortdurend proces! Dat is dus ook m’n eigen focus. De flow versnellen, daar op inzetten. Goed gehoorzamen aan mezelf. Als ik dat doe, die verbinding directer maak, dan creeer ik ook meer openheid naar anderen, kan ik beter ook luisterenz. Voortdurende wereldbeeldconfrontatie, beter voelen wat er is in mezelf en omme heen, ideeen blijven confronteren ende inpassen, nogmaals ervaring recyclen. Daar dus ook tijd voor nemen in mijn eigen persoonlukke flow. Enzoziezovoorts. Gelukkig zijn er meerderen die al wat verder denken, zoals Peter Storm in dit artikeltje. Dit is tevens one aardig stukkie analyse over hoe makkelijk mensen over een kam geschoren worre, in een categorie worden ingedeeld. Dit indelen, verdelen in goed of slecht categorieen is een andere hardnekkige gewoonte van oude wereldorde proporties.
Dit is eigenlijk een oud thema, sedert de tijd van Boeddhisme , edoch het blijft verschijnen. Het concept VERLICHTING (of “godrealisatie”) is een spirituele variant van het voorgaande kopje. ‘Verlichting’ is in mijn waarneming een spiritueel containerbegrip waarop iedereen zijn fantasie kan projecteren. Ook hier geldt: mijns inziens is verlichting een VOORTDUREND PROCES. Dit staat tegenover het idee dat verlichting iets is dat je bereikt en dan voor altijd bent. Zelfs vanuit een bereikt energie-/realisatie-nivo kun je wel degelijk terugvallen. Er bestaan zeker spirituele ervaringen die zeer vervullend/doordringend kunnen zijn, heb ze zelf ook gehad en koester deze; waardevol ze te refreshen voor mezelve. Het idee dat je verlicht BENT is evenwel eigenlijk een egotrip volgens mij, geloven dat je helemaal als God bent of daar totaal door geleid wordt en geen fouten meer maakt en ook niet eens kan maken. De grap is dat de guru’s in kwestie meestal de mond vol hebben over afbreken van het ego. Voor de volgelingen welteverstaan, terwijl ze zelf beweren egoloos te zijn, terwijl ze hun eigen dogma’s spuien.
Zelf in het verleden leerling geweest van ene Sri Chinmoy, ookwel de powerguru genoemd. Hoera, gewelduige filosofie over godrealisatie. Hij was de guru en als je hem als zodanig accepteerde en hij jou als leerling, zekere regels accepterende, dan nam hij de verantwoordelijkheid op zich voor jouw realisatie, een soort deal. In de praktijk betekende het dat je steeds meer hem ging manifesteren, Sri Chinmoy’s path, in plaats van jezelf. Zijn filosofie klonk prachtuig, praktisch vertoonde deze gaten en dat is leerzaam!
Guru’s komen vaak met dogma’s die door de volgelingen nageleefd worden. Het volgen van een guru kan evenwel een fase zijn. Als je er weer mee stopt wanneer het niet meer voedt, kun je er wat aan hebben, inclusief de ervaring van het navolgen (of daar zelfs te ver in gaan). Het concept van tegelijkertijd leraar/leerling zijn, spreekt mij veel sterker aan. Gaandeweg kun je dan toch een normale anarchist gaan worden.
Het kan erger. In New Age is een van de misleidingen om alleen op het positieve te letten. Waarom is dit een misleiding, is het niet gewoon everybody happy??
Alleen op het positieve letten kan een training zijn om een te destructief negatieve insteek te overrulen. Dan is het tegengif. Maar alleen positief is eng (denk bvb aan die Ruttegrijns), het ontkent een groot deel van de gehele werkelijkheid en ervaring in ons.
Dit is een aloude religieuze programmering in nieuwer jassie. Religies verketteren namelijk ook natuurlijke emoties als boosheid en angst als negatief. Het voelen ervan wordt verdrongen door een denkbeeld, een dogma, dat dit voelen ongewenst en zelfs slecht noemt. Deze gevoelens verdwijnen daar echter niet door maar worden standaard op anderen geprojecteerd die als “het kwaad” weggezet worden. Terwijl vervolgens ook nog eens de negatieve gevolgen daarvan gemaskeerd/weggemoffeld worre.
Deze wens tot vermijding van negativiteit kent nog meer negatieve gevolgen. Namelijk ook conflictvermijding, vooral ook in persoonlukke relaties. Dit is zeer link want door er niet juist mee naar buiten te komen, gaan zaken gisten. Als dat losbreekt zijn de negatieve gevolgen vaak veel groter dan wanneer conflict wel constructief aangegaan was mbv vaardigheden en te laten bestaan als deel van het mens-zijn. Ook om gerichter te leren van elkaar, die openheid respecterend.
De ontkenning gaat dus met name ookalop voor de omgang met als negatief gelabelde emoties als angst, boosheid en zelfs verdriet. Willen we niet, is negatief volgens die insteek. Daardor wordt er vervolgens ontkend, afgereageerd of weggemediteerd. In plaats van te omvatten, door er persoonluk verantwoording voor te nemen, om er ook kennis uit te destilleren! Daar wordt je innerluck rijker/rijper/wijzerder van.
Natuurlijk is positiviteit belangrijk, voor opladen en aanmoedigenz. Maar gepropageerde eenzijdige positiviteit leidt eerder tot oppervlakkigheid.
Het omgekeerde komt ook voor al valt dat in de definitie van de meesten niet onder de noemert new-age. Je ziet het bij veel mensen met een conspiracy-mind. Die wordt ook flink gevoerd middels een overvloed aan slicke filmpjes. Wel grappuig: deze lui lopen vaak over van verhalen over mindcontrol terwijl m.i. deze status zelf een vorm van mindcontrol behelst.
Denk dat dit aan de basis ligt van veel deviant gedrag, zelfs van heel de consumptiemaatschappij. Schreef er eerder een uitvoeriger artikel over:
Het idee dat gedachtes tot emoties leiden klopt wel (dat kun je zelf checken), edoch dit is niet het hele verhaal. Oftewel als dit idee wederom als dogma gehanteerd wordt, gaat een (waardevol, onmisbaar) deel van de menselijke ervaring verloren, wordt verdrongen. Ik zie dat denken en voelen evenwaardige onderdelen zijn van de aardse mens. Gedachten leiden tot gevoelens maar andersom ook!! De gevoelens louter als verlengstuk van denken beschouwen is een rigide, dogmatische manier van waarnemen en doet geen recht aan de volledigheid en autonomie van het voelen.
VOELEN zelf is itt de filosofie van Eckhart Tolle geen mentaal proces. De idee dat gedachte aan de basis van alles, dus ook emotie staat is een patriarchaal DOGMA. Zeer populair in ‘new age’, bvb ook in de reeks: “Een serieus gesprek met God”. Maar evenzeer in bvb Boeddhisme komen emoties er in mijn ogen bekaaid vanaf, met een nogal simplistische benadering. Het is vooral weer een mannelijke filosofie. Dit dogma sluit weer aan bij de al bestaande aangebrachte programmering dat denken op de eerste prominente plaats stelt. Terwijl een spiritueel sausje extra reclame-elementen oplevert. Mannen zijn algemeen meer op denken en vrouwen meer op voelen gericht, hoewel daarenboven iedereen een unieke mix is van wat vrouwelijk en mannelijk genoemd wordt.
In werkelukheid is er m.i. sprake van wisselwerking tussen voelen en denken, nietes dus dat alleen het ene het andere aanstuurt! En juist ook directer aan de slag gaan met emotie kan veel bewustzijn en bevrijding geven. Anderzijds is meer mentale vaardigheid/‘controle’ niet verkeerd, zelfs wenseluck wanneer je in het uiterste zit van overspoeld worre door emotie. De mind doet mee, maar ipv als overrulend instrument dient deze ingezet te worden binnen het gevoel, in samenwerking.
Ik ben het ermee eens dat het goddelijke betekent: onvoorwaardelijke liefde *1. Dat dit de basisenergie van ons universum is. Maar hier op aarde zijn we geincarneerd als mens en dit ontkennen gaat veel schade opleveren, aan onszelf en in de omgang met anderen.
Het DOGMA van onvoorwaardelijke/ongeconditioneerde liefde als ideaal om NA te leven is een omflipping van het vorige liefde-dogma: namelijk liefde definieren volgens stricte religieuze idealen en het naleven van vastgestelde regels van anderen. Zoals levenslange rigide monogamie. De generatie van mijn ouders heeft mijns inziens voorgoed bewezen dat dit voor de meeste mensen geen goed idee is: met zeg de helft van dergelijke relaties eindigend in echtscheiding en van de helft die bij elkaar blijft, zou eigenlijk ook nog eens zeker de helft dit liever niet doen, maar ze blijven vaakjes plakken in een dergelijke relatie vanwege angst voor het onbekende en conformatie aan een maatschappelijk ideaal. Levenslange monogamie kan natuurlijk wel werken. Dat is heel persoonluk en je dient dan wel te weten of dit echt je eigen wens is! Maar niet als uitgangspunt, zijnde de ideale relatievorm voor iedereen.
Van rigide liefde-definitie volgens religieuze idealen naar het tegenovergestelde: geen voorwaarden, dat is nogal wat!! Het klinkt prachtig: ongeconditioneerde/onvoorwaardelijke liefde. Een fantastisch ideaal als mensen zonder moeilijkheden allemaal van elkaar zouden kunnen houden?! In de praktijk is het mijns inziens helaassinterklaas een ZEER SCHADELIJK DOGMA. Waarom? Omdat het de persoonlijkheid overruled (= wederom identiek aan een oude religieuze programmering). Het individu met authentieke behoeftes en verlangens/wensen. Ik denk dat het een stuk gezonder is om die als uitgangspunt te nemen. Inclusief de eigen emoties ipv een hoogdravend ideaal dat het gevaar in zich draagt deze eigen emotionaliteit weg te drukken. De confrontatie met pijn wordt zo ook vermeden, daarvoor in de plaats komt het dogma. Dit werkt ook nog eens potentieel uitputtend, m.i. ook vanwege het overrulen van de eigen gevoelens en behoeften. Vanuit een helderder bewustzijn van de eigenheid kunnen deze ook gecommuniceerd worden. En zo kunnen kliks met anderen in betere banen geleid worden, dan weet je wat je aan elkaar hebt. In plaats van elkaar gekmaken met hoogdravende praat. Maar onvoorwaardelijkheid heeft daar wel een plaats in, namelijk als VERVOLG van het respect vereisen voor de eigenheid, kun je wel zo onvoorwaardelijk mogelijk handelen. Maar dat is echt anders dan het genoemde dogma, als ideaal om na te leven. Het verschil is dat je dan wel uitgaat van voelen van grenzen en deze bewuster wat verder kan verleggen. Heel wat anders dus dan geen grenzen accepteren, ook niet die van jezelf, deze dus overrulen. Maar ze zijn er wel, dus kun je er maar beter bewusterder mee omgaan. In eerste instantie door ze te respecteren, te VOELEN, vervolgens te onderzoeken en passend mededelen.
Er wordt door propagandisten van het onvoorwaardelijke-liefde-axioma vaak lelijk gedaan over voorwaardelijke liefde en de daarbij behorende behoeftes, alsof het iets minderwaardigs is. Voorwaardelijke liefde wordt bvb bezitsdrang genoemd, terwijl dat volgens mij ook gezien kan worden als gezonde betrokkenheid, volgens individuele voorkeur. Hoewel dat zeker door kan slaan, vaak vanwege onbewuste en dus geprojecteerde verlangens.
Ik stel eigenluk dat het goed bewustzijn van je eigen behoeftes een stuk ZELFRESPECT is. Je zou daarop voortredenerend dan kunnen stellen dat het concept van Onvoorwaardelijke Liefde als na te leven ideaal, minachting van jezelf is en daarmee geen liefde. Je legt jezelf immers op om ongeacht de situatie (onvoorwaardelijk!) liefde te geven. Met dank aan P.S. & Co!
Tevens gaat m.i. dus op dat als je vanuit deze bewustere behoeftes goed communiceert, je beter kan klikken met anderen die dat op soortgelijke wijze doen, zodat er op natuurlijke wijze wederzijds gevoed wordt (itt die valkuil van willen aanpassen van een ander!) Dan is het in vrijheid en persoonlukke kwetsbaarheid aanbieden EN werkeleuk ontvangen, ipv een ander willen dwingen/aanpassen! Dit vereist zeker lef!!
De paradox is dat als je het proces indukt van bewuster vanuit eigen behoeftes handelen er zo gaandeweg meer ruimte ontstaat voor onvoorwaardelijke liefde. Vanwege het doorleven, tenminste als je niet gaat haperen in verslaving wat zeker een kwestie van instelling is. Dit staat dus tegenover het na-leven van een (zelf-)opgelegd mooi klinkend ideaal, datook nogeens nogmaals als gevaar in zich draagt dat het de aandacht kan afleiden van pijn die in jezelf leeft! De ontkenning daarvan creeert neurose en allerlei sublimatiegedrag (kan dit uitleggen).
Ik denk dat onvoorwaardelijke liefde, net als dwang in de vorm van liefdevolle discipline, bij jezelf thuishoort. Dus op jezelf gericht. Dat is een hele uitdaging: als je bewuster wordt en ook dader-gedrag in jezelf gaat herkennen.
In het verlengde van dit ideaal ligt het ideaal van je liefde delen met iedereen. Ikki ken het gevoel goed van liefde in je hart voelen. Ik geloof echter niet dat het bijsterwijs is daar zonder te kiezen (onvoorwaardelijk) mee om te gaan, dan gooi je het gewoon op straat. Niet iedereen gaat er goed mee om. Het is prettig als je gewaardeerd wordt, niet in bodemloze putten dumpt. Er welbewuster mee omgaan zorgt ervoor dat je niet zo snel leegraakt. Dat lijkt gierig maar is volgens mij gezond persoonluk beheer.
Gristenen hebben vele eeuwen het concept liefde MISbruikt om door te gaan met kwaadaardige daden (tegen anderen uiteraard), in new-age gaat de misleiding gewoon door. Liefde tegenover angst plaatsen bvb, ook zo’n kolderconcept. R.Okken maakt er gehaktbalafval van.
De definitieve punchlijn omtrend dogmatische O.L. is voor mij datje dan geen INTENTIE kunt gebruiken. Dat is namelijk ook een voorwaarde, een keuze. In werkelijkheid is intentie een richtpunt. Zodat je (samen) gewenste (gebaseerd op bewust verlangen) synchroniciteit kunt opwekken. Oftewel als dogma, als ideaal om na te leven, is dit concept van O.L. totaal onbruikbaar. Als je geen voorwaarden mag/kan koesteren, moet je voldoen aan de fratsen van alle anderen. Geen goed plan. Als je dat doet/ gedaan hebt, valt er heel wat te verwerken!
Echter ongeconditioneerde liefde kan ook betekenen: zonder aangeleerde/opgeplakte definities van wat liefde is of moet zijn. Die benne te ouwerwets, niet vervullend genoeg. Wat dan rest ende overblijft -en dat is niet te onderschatten- is niet iets onvoorwaardelijks maar je EIGENste wensen/verlangens!! Ongeconditioneerde liefde betekent dan dus: op je eigen voorwaarden! De directe persoonlukke voorkeur!! Wat je liefst wil. Je deelt niet alles met iedereen!!! Dit als ideaal naleven is slecht voor je emotionele gezondheid en als je bvb een mooie vrouw bent ook niet goed voor de fysieke want dan zul je flink gegangbangd worre… Uch!
Een lastuige discussie. Kwam eerder langs. Begint met definitie, daarbij wordt vaak al langs elkaar heengepraat!! Sommigen beschouwen “ego” als een vals deel van de persoonlijkheid, sommigen als de persoonlijkheid zelf. De persoonlijkheid bestaat vaak/vrijwel altijd voor een groot deel uit overgenomen/aangeleerde patronen. Inclusief denkMANieren, emotionele programmeringen en
(af-)richten van de wil. Het aangenomen deel van de persoonlijkheid, het deel dat aangebrachte/overgenomen programmeringen van anderen na-leeft, zou beter het valse deel van het ego genoemd kunnen worden of zelfs het anti-ego zoals ik ene Henk hier ooit ergens heb zien melden.
In het verlengde van het voorgaande, terugkomend op het genoemde zelfrespect tijdens het vorige kopje: sommigen definieren de boel dusdanig dat je je ik/ego dient te offeren aan ‘het zelf’, een soort van algemeen belang, een overkoepelend iets. Zo, daar ben je dan mooi vanaf. Helaas verdwijnt daarmee ook de –door mij zeer gewaardeerde- eigenheid.
Religies prediken overgave. Aan een m.i. demonische god, die zich schepper van het universum waagt te noemen. Een god die aanbidding eist is in mijn ogen namelijk een demon. Niet zo vreemd dat die geen krachtige zelfstandige individuen wenst maar toegewijde navolgers. De afbraak van ego/ik hoort daarbij!
Het overwinnen/vervangen van dit soort overgenomen, beperkende programmeringen kan beter met liefdevol bewustzijn benaderd worden ipv met een zwaar negatieve anti-focus, waarbij een zelfhaat-programma de persoonlijkheid verder ondermijnt.
Een oud dogma is dat het verkeerd is om egoistisch te zijn, of om zelfs maar iets voor jezelf te doen of willen. Aan anderen GEVEN is dan het gepropageerde IDEAAL. Ontvangen is even belangrijk lijkt mij, hoe kan het gegevene anders in goede aarde vallen. Ontvankelijkheid is echter meestal helemaal niet zo makkeluk. Dit vereist openheid en daarmee kwetschbaarheid. Wat gegeven wordt dient wel afgestemd te zijn op de ontvanger, anders is er slechts sprake van een opdringeruige egotrip, hoe goedbedoeld ook.
Dinges voor anderen doen kan vervullend zijn. Zonder goede persoonlijke AARDING (dus inclusief gezonde vervulling van de eigen basale en authentieke behoeftes), wordt het eerder uitputtend. Enne zelfs afleidend van de eigen processen door het teveel fixeren op anderen.
Betreffende betere omgang met je ego gaat het over, draait het om verbondenheid en evenwicht. Anders wordt het sneller een ongezondere soort egotrip! In verbinding met anderen je eigen wensen en behoeftes bewust zijn en uiten, lijkt me waardevol voor gelijkwaardige uitwisseling. Anders blijf je in een autoritaire hierarchie zitten. Onze ‘rechtsstaat’ alsook religies zijn dusdanig georganiseerd. Ook new-age kent allerlei guru’s met navolgelingetjes.
Ikki geloof in gezond ik-kickeren (bvb door refreshen van positieve ervaringen of met schouderkloppies bekijken wat je gedaan/gemaakt hep). Passend in het plaatje van afbreken van domme trots nar het (re-)activeren van gezonde FIERHEID.
Loslaten is een vaardigheid. Als je dit onvoldoende beheerst, kan een cursus of een serie CD’s je veel opleveren (hoewel het vaak bepaald niet gratis is…). Maar vastbijten is evenzeer een benodigde vaardigheid om in het leven te kunnen ervaren wat je verlangt!! Het gaat m.i. om beide vaardigheden in persoonlijk evenwicht. Propageren dat een deel van dat verhaal, alleen loslaten, de oplossing voor alles is, is m.i. weer een dogmatische NNAFO.
Boeddhisme predikt(!) dat verlangen de oorzaak is van alle lijden. Dit is waar MAAR het is ook de oorzaak van alle moois. Verlangen (willen) wegnemen, neemt dan pijn weg (voor zover mogelijk) maar dus ook de rest. Het lijkt mij wenselijker/gezonder/geaarder/beter/menselijker/waardevoller om te omvatten. Dus pijn hoort erbij! In plaats van niet willen voelen, ermee leren omgaan.
“Verlangen is de drijfveer van de gehele schepping”
(quoteje van mezelf).
HOE je loslaat is behoorluk persoonluk. Ik zal hier watte van mijne manieren delen. Niet als dogma maar simpelweg als voorbeeldje. Wellicht kunde rr wat uithalen om op JE EIGEN MANIER te gebruiken (het PEP-concept: Pikken En Perfectioneren). Ik beschik over een zogenoemde bezinkmachine. Alsik veel moet verwerken, gooi ik alles inda bezinkmachine. LAAT het daarmee dus rusten. Schrijf vaak relatief puntsgewijs, soms in gedichtvorm, van me af. Dat herlees ik dan later, nadat ik me verder leeggemaakt heb (dmv o.m. rennen, mantrazingen, treenen, mediteren).
Wegtrippeh deed ik vroeger standaard, het eind was zoek. Probleem daarmee is datje weer nieuwe dinges te verwerken krijgt en watje diende te verwerken eerder vergeet. Door erop terug te keren met een legere geest, verwerk ik weer dieperder. Enzomeer. Als voorbeeldje. Anderen levelen vaker met anderen. Ikkezelf doe dat ook, maar in principe volgend op dit proces.
En zelf probeer ik voor mezelf balans te hanteren tussen positief stimuleren en fouten reflecteren. Tussen doen en reflecteren. Tussen loslaten en handhaven (“ik zal handhaven”).
Verkopen gaat door! Door de gerichtheid op en afhankelijkheid van het geldsysteem worden claims vaak overdreven. Voorgesteld ende gepropageert als wondermiddel (met ‘quick-fix’, ook een massamensprogrammering), zoals bvb tarwegras en andere ‘powerfoods’. Het grote verkoopcircus speelt toch in op de consumens-mentaliteit ipv zelfvoorziening als basis.
Het wordt voorspelbaar: ook dit is weer een omflipping van een oud dogma. Van zeer rigide regels navolgen naar geen regels. Het flierefluiter-bewustzijn. Osho kwam er onder meer mee. Omdat het oude dogma in de maatschappij verankerd zit, dragen velen dit in zich. Dus als dit dan aangevochten wordt, voelt dat als bevrijding. Toch werkt het nieuwe dogma mijns inziens niet bepaald optimaal. Het levert oppervlakkigheid op. Het leidt ertoe dat diepere processen vaak niet aangegaan zullen worden want dat ‘voelt niet goed’... Osho zegt zelfs tegen relaties te zijn…
Sick: vele van deze volgelingen koesteren innerlijk wel een intieme relatie met die Osho, hij staat in het middelpunt. Hoewel hijzelf (en anderen die iets soortgelijks doen) dan beweert dat dit louter gaat om een goddelijke representatie. Ik beweer dat op de plaats waar die Osho dan innerlijk genesteld is, je ZELF thuishoort. Eigen guru! Ja, dan zul je zelf beslissingen dienen te nemen, zaken echt zelf moeten bezien ipv het aannemen van (deel-)waarheden van anderen. Dat is een stuk lastuiger dan simpelweg aannemen, als je DAT niet geleerd hebt (= wederom een oude programmering)
Het is werkelijk onzuinnig. Ook Osho ging dagelijks 2 uur in bad volgens zijn biografie en maakte afspraken over zijn sessies met volgelingen. Allemaal niet helemaal spontaan. Ikzelf denk dat spontaniteit het best tot z’n recht komt binnen een passend afsprakenkader. Dus geen al te rigide afspraken, maar zo persoonluk mogelijk afgestemd. Daarbinnen kan spontaniteit dan bloeien. Het dogma van totale spontaniteit leidt al snel tot doortripgedrag.
DOGMA van het NU
Het laatste kaasje voor vandaag. Het nu is een essentieel moment: het moment waarin je leeft. Natuurleuk is het fantastisch om zo aanwezig mogeluk te zijn in dit moment. Maar een zo groot mogeluk nu, OMVAT mijns inziens zowel verleden als toekomst. Het dogma van het nu betekent dat deze uitgeschakeld worden.
Als methode om in het nu te leven wordt aangemoedigd om niet te denken aan het verleden en ook niet aan de toekomst. Omdat dat beide afleid van het nu dus. Volgens mij is dit alleen maar training van een slecht werkend denk-instrument. Het gaat er eerder om je denken als een instrument te leren hanteren. Daar vaardigheid in te ontwikkelen, in het nu inderdaad.
Door het recyclen van het verleden dmv aandacht voor herinneringen kun je leren van ervaringen. Gericht reflecteren. Ook kun je jezelf ermee opladen, door enerverende ervaringen te laten herleven. Zodat je met meer energie in het nu komt te staan. Toekomstperspectieven kun je als visie of visioen koesteren in het nu. Soort gericht dagdromen. Intentie in het nu tbv een gedefinieerd doel dat je in een volgende versie van het nu wil ervaren, als richtpunt. En daar vervolgens door constante (bewuste) stapjes in het nu naartoe werken. Mijn NU, mijn definitie van nu, OMVAT dus zowel verleden als toekomst. Dan ben je meer aanwezig, juist omdat je het niet afkapt. In een dogmatisch afgekapt NU is dus geen plaats voor intentie. Dat is immers toekomstperspectief!
Je geest leegmaken is welzeker een waardevolle vaardigheid. Kan op vele manieren, welke is zeker een kwestie van persoonlukke voorkeur. Alles wegmediteren is in mijn ogen een vrij rigide bezigheid. Soms wel prettuig en noudig, maar het lost structureel niet echt iets op. Constructiever is het om ook de oude programmeringen zelf op te sporen en aan te pakken. Dat gaat zeker niet alleen om het denken, maar ook om emotie: die durven VOELEN, die kunnen toelaten!! De fixaties die daarop zitten, die verhinderen juist de spontanere flow in het heden. Maar dan dien je bereid te zijn daar respectvol in te willen duiken: daar dus tijd en aandacht aan te schenken.
Als je te star aan alleen NU NU NU vasthoudt, kun je deze reflecties hun rechtmatige plaats niet geven. Als je jezelf niet toestaat met verleden en toekomst bezig te zijn, mis je deze feedback en inspiratie. Gericht reflecteren is m.i. een zinvolle bezigheid omdat je dan meer lessen uit je verleden ervaring kunt halen. Piekeren over de toekomst en/of malen over het verleden zijn zeker niet hetzelfde als er zinvol mee omgaan, dit zijn te trainen vaardigheden.
Als het NU als star dogma gehanteerd wordt, kan dat leiden tot emotionele ontkenning. Gesteund door het idee dat pijn alleen een denkfout is die je uit het heden, de totale spontane flow haalt. In plaats van ook rechtmatige menselijke emotie. Tuurlijk kun je ook hangen/haperen in emoties, maar dat is meer een kwestie van er goed en evenwichtig mee leren omgaan!! Net zoals piekeren en malen symptomen zijn van een niet goed functionerend denkinstrument.
REPRISE: dogma van LEUK.
Schreef er onlangs over. Agge alleen maar LEUK wil leven, dan wordt al hetgeen niet direct leuk lijkt verdrongen, vaak mbv mentale concepten. Of weggemediteerd, dan ben je er ook even van af. Mag allemal maar LOST niets op! Omdat emotie deel is van het menszijn, dus het blijft zitten en gaat dan onbewuster opspelen. Beter is dus wel MET GERICHTE AANDACHT kwalitatief met ‘negatieve’ zaken in jezelf omgaan. EMOTIE durven voelen en zonodig herbeleven en dan IN deze emotie jezelf herprogrammeren (de mind doet dus zeker mee!). We weten dat gedachten zeker tot emotie leiden. Maar louter de gedachte aanpakken en de gevoel-fundering ende fixaties daarin buiten het nu houden, leidt feitelijk tot afstomping en stress, hieperdepep! Emoties bewuster voelen is deel van serieuzere spiritualiteit. Enzo zijn we aangeland bij de laatste regel: leven vanuit (overgenomen/aangeleerde) idealen is gevaarlijk en leerzaam!!
*1 op het scheppingsnivo van ons zonnestelsel bvb kunnen we zien dat ze zon altijd en voor alles en iedereen schijnt, knap onvoorwaardelijk dus.